WRO 09 EXPANDED TOUR - wystawa

projekcje filmów z drugiej części programu międzynarodowego
WRO 09 Expanded Tour
2 grudnia 2009, godz. 17.00
hol ACK UMCS Chatka Żaka, Lublin, ul. Radziszewskiego 16
projekcje dostępne do 9 grudnia w godz. 12.00-19.00

WRO 09 EXPANDED TOUR - info

organizacja: Galeria KONT (ACK UMCS)
we współpracy z Lubelskim Towarzystwem Zachęty Sztuk Pięknych



Program międzynarodowy, część II


1. Mara Mattuschka, Chis Haring, Running Sushi, AT 2008, 28:00


Mara Mattuschka, urodzona w 1959 roku w Bułgarii. W 1975 roku otrzymała Golden Circle for Advanced Mathematics. Od 1976 roku mieszka w Wiedniu, Austria, w 1977 roku ukończyła Uniwersytet Londyński, Anglia. W latach 1977-83 studiowała etnologię i lingwistykę na Uniwersytecie Wiedeńskim. W 1990 roku obroniła dyplom z malarstwa i filmu animowanego w mistrzowskiej klasie eksperymentalnego designu u prof. Marii Lassing na Uniwersytecie Sztuk Stosowanych w Wiedniu. Liczne wystawy malarskie, performances i recitale piosenek. Członkini stowarzyszeń filmowych Austria Filmmakers Coop i ASIFA Austria.

Chis Haring, choreograf, tancerz, niezależny artysta. Pracował z międzynarodowymi zespołami, między innymi z DV 8 Physical Theatre (Londyn), Nikolais/Luis Dance Cie (USA), man act (GB), Nigelem Charnockiem (GB) oraz z Pilottanz, Willim Dornerem i Tanz*Hotel. We współpracy z artystą multimedialnym i kompozytorem Klausem Obermaierem opracował i wykonywał spektakle łączące taniec i wideo, takie jak D.A.V.E. i VIVISECTOR, z wielkim sukcesem prezentowane w Europe, Azji, USA i Australii. W 2005 roku, wspólnie z Andreasem Bergerem, Thomasem Jelinkiem i Stephanie Cumming założył liquid loft. Jest autorem choreografii do spektakli, które osiągnęły międzynarodowy sukces, m.in. Kind of Heroes (Burgtheater Wiedeń 5/2005), My Private Bodyshop (10/2005 Tanzquartier Wiedeń), Running sushi (6/2006 ImPulsTanz Festival, Wiedeń). W 2007 roku wystawione zostały pierwsze dwie części cyklu Posing, Posing Project A + B, (Tanzquartier Vienna, Biennale di Venezia), a praca Posing Project B ( The Art of Seduction) została nagrodzona Złotym Lwem na Biennale w Wenecji w 2007 roku. Mieszka i pracuje w Wiedniu.

Co akwarium widziało. Jak można wyjaśnić różnice w postawach ludzi wobec ich wewnętrznego i zewnętrznego życia? Dlaczego jest taka radykalna? We współczesnym domu Manga, w poprzek którego wolno sunie taśmociąg z przekąskami z surowej ryby codzienności, potomkowie Adama i Ewy kulą się w tytułowym kostiumie pod beznamiętnym, oddalonym i jakby rybim wzrokiem. Punkt widzenia mieści się przeważnie gdzieś pod nieistniejącym sufitem tego klaustrofobicznego, a przecież nieskończonego, pokoju. Jest to kąt, pod jakim spogląda się jedynie tuż przed śmiercią. Ale ci animowani współcześni, w nie do końca małżeńskim zwarciu, prawdopodobnie nie są śmiertelni. Są na to zbyt sztuczni i zbyt nadzy.


2. Wei Liu, Hopeless Land, CN 2008, 7:16 (1 nagroda/1st prize) 


Urodzony w1965 roku w Chińskiej Republice Ludowej. Niezależny artysta, mieszka i pracuje w Pekinie. W 1992 roku ukończył Wydział Sztuk Pięknych w Centralnej Chińskiej Akademii Dramatu, a następnie studia na Wydziale Filozofii Uniwersytetu Pekińskiego. Jego prace, pozostające w ścisłym związku z jego osobistym doświadczeniem i pamięcią oraz z rzeczywistością i szybko zmieniającą się historią współczesnych Chin, prezentowane były w licznych międzynarodowych instytucjach artystycznych, takich jak ZKM w Karlsruhe, Niemcy; Centre Pompidou w Paryżu, Francja; Museum of Contemporary Art, Denver, USA; Casoria Contemporary Art Museum, Włochy; Nasher Museum of Art, USA; berlińskiej Akademie der Künste, Niemcy; Musée Fabre, Montpellier, Francja; The Centre of Contemporary Art Palau de la Virreina, Hiszpania; Belgrade Cultural Centre, Serbia; The Guangdong Museum of Art, Taipei Fine Art Museum, Chiny; SESC Campestre Art Centre, São Paulo, Brazylia.

Śmieciarze to chłopi z podmiejskich okolic Pekinu. Codziennie przychodzą na wysypisko przeszukując śmieci i odpadki, aby uzupełnić podstawowych dochód. Wielu z nich wydzierżawiło swoje pola i ruszyło szukać odmiany losu do miast. Inni, z powodu analfabetyzmu i braku odpowiednich umiejętności, nadal muszą żyć z roli. Jednak dochody z uprawy ziemi nie wystarczają. Nieustannie rozrastające się miasta produkują ogromne ilości śmieci, składowane w podmiejskich okolicach, gdzie miejscowi mieszkańcy – przeważnie chłopi – zmuszeni są w nich grzebać, by zarobić na utrzymanie.


3. Nicolas Provost, Plot Point, BE 2007, 13:39 (wyróżnienie / special mention) 


Urodzony w 1969 roku, twórca filmowy i artystą wizualny. Mieszka i pracuje w Brukseli, Belgia. Uzyskał Dyplom Królewskiej Akademii Sztuki w Gandawie w Belgii, dwa ostatnie lata swoich studiów spędził w Bergen w Norwegii, gdzie na tamtejszej akademii eksperymentował z wideo. Następnych osiem lat mieszkał w Oslo, pracując jako ilustrator, projektant grafiki i dyrektor kreatywny. W 1999 roku zaczął realizować filmy, wnet prezentowane na międzynarodowych festiwalach filmowych i w miejscach prezentacji sztuk wizualnych. Jego prace stanowią refleksję nad gramatyką kina i relacjami między sztuką a doświadczeniem kinematograficznym. Prace Plot Point, Gravity, Papillon d’amour, Oh Dear i Exoticore zdobywały nagrody na prestiżowych festiwalach, między innymi na Sundance Film Festival, San Francisco, USA; CineVegas International Film Festival, Henderson, USA; International Film Festival Rotterdam, Hoalndia; Viennale, Austria; Locarno Film Festival, Szwajcaria.

Zatłoczone ulice Nowego Jorku zmieniają się w fikcyjną, filmową scenerię. Provost igra ze zbiorową pamięcią, jej filmowymi kodami i językami narracyjnymi, kwestionując granice pomiędzy inscenizowaną, sugerowaną rzeczywistością , a autentyczną fikcją. Plot Point, choć w większości filmowany ukrytą kamerą, charakteryzuje się zaawansowaną konstrukcją dramatyczną, z przesadnie wyrafinowanymi obrazami i subtelną, ale odczuwalnie natarczywą ścieżką dźwiękową. Skrupulatność, z jaką Provost rejestruje i montuje te obrazy i dźwięki, czyni z Plot Point idealny zwiastun udramatyzowanego doświadczenia naszego codziennego życia – zwykły spacer ulicą już nigdy nie będzie taki sam.


4. Istvan Kantor, (The Never Ending) Operetta, CA 2008, 35:00 (wyróżnienie / special mention) 


Istvan Kantor, laureat roku Governor General's Award for Visual and Media Arts w 2004, znany również jako Monty Cantsin, założyciel Neoizmu. Jest związanym ze sztuką akcji artystą medialnym, subwersywnym realizatorem, producentem. Aktywny na wielu polach, jak performance, robotyka, mixed-media, instalacja, malarstwo, dźwięk, muzyka, wideo i nowe media. W twórczości zajmują go tematy upadku technologii i walka jednostki w społeczeństwie technologicznym. Jego prace były określane przez media jako intelektualnie niepokorne, antyautorytarne, a także innowacyjne technologicznie i wysoce eksperymentalne. Jego radykalnie zmienne twórcze ambicje zawsze pozostają w związku z jego życiowym otoczeniem i sytuacją socjalną. Wielokrotnie był aresztowany i przetrzymywany w więzieniu z powodu interwencji blood-x w muzeach. Kantor urodził się w Budapeszcie, Węgry, gdzie studiował nauki medyczne. W 1976 roku, w wieku lat 26, uciekł do Paryża, skąd wyemigrował do Montrealu. Mieszkał także w Portland, Nowym Jorku i Berlinie. Obecnie mieszka w Toronto, Kanada. Oprócz swojej pracy indywidualnej, jest wokalistą zespołu Red ArmBand, oraz członkiem założycielem grup MachineSexActionGroup i Kantor Family Circus.

Istvan Kantor – reżyser, performer, artysta i żarliwy aktywista – w autobiograficznej półfikcji daje świadectwo swojej życiowej, społeczno-politycznej walki. Zaangażowany i ironiczny neo-brechtowski musical komiczny Kantora przenosi nas w hałaśliwe, zakurzone i śmierdzące przemysłowe dzielnice, ogarnięte przenoszącym się na ulice narastającym konfliktem spowodowanym inwazją deweloperów. Lokalny aktywista walczy z armią deweloperów, nie chcąc dopuścić do powodującej wykluczenie uboższych mieszkańców zmiany statusu dzielnicy, w której mieszka. Jego bojówka maszeruje ulicami miasta, trzymając w rękach transparenty i tablice wzywające do odstraszania deweloperów za pomocą smrodu i kurzu.



Opis wszystkich prezentowanych prac i wydarzeń oraz materiał ilustracyjny znajduje się w informatorze WRO 09 EXPANDED TOUR oraz na stronie internetowej www.wrocenter.pl